Çıplak Ayaklı Çocuk, ayakkabı giymeyi hiç sevmezdi.
Her yere çıplak ayaklarıyla gider,
her işi çıplak ayaklarıyla yapardı.
En iyi yaptığı şey ise şarkılar söylemekti.

Ama sonra işler bir anda karışıverdi.
Konser günü gelip de,
tüm orkestra gibi ayakkabılarını giyince,
en iyi bildiği şeyi unutuverdi…
Şarkı söylemeyi.

Çıplak Ayaklılar Orkestrası, bir çocuğun kendi gibi olmayı seçmesi üzerine umut dolu bir hikaye.

“Bir zürafanın yağmurluğuna kavuşma hikâyesi.”

Uzaklarda bir şehirde, ta Berlin’de Panda adında bir zürafa yaşıyor.
Doğrusunu söylemek gerekirse, zürafa Panda’nın biraz yardıma ihtiyacı var.
Neden mi?
Panda’nın boyu çok uzun, boynu ise çok çok çok uzun… Yani hiçbir yağmurluğa sığamıyor!
Peki Berlin’de yağmur yağarken nasıl dolaşacak zürafa Panda?
Yağmurlu günlerde ıslanmasın diye kocaman bir yağmurluk mu yapsak ona?
Çilek’in harika bir fikri var aslında, biraz zor olsa da!
Kırkyama ustası Melek Mücella yardım eder mi acaba?

Çiçek arılardan çok korkuyordu. Ta ki minik bir arıyla tanışıncaya dek…
Bu tanışmayla korkunun yerini merak aldı, sonra merak yerini sevgiye bıraktı.
Şimdi gözlerini kapat, uzak dağların ardında bir köy hayal et.
Burası Petekli Köy.
Çiçek’le dedesi arıların yaşadığı Vızıltı Çiftliği’ne doğru yürüyor.
Masmavi gökyüzünü dolduran arıların neşe dolu vızıltılarını duyuyor musun?
Eğer sen de arılardan korkuyorsan, korkunu sevgiye dönüştürecek her şey belki de Vızıltı Çiftliği’nde bal üreten binlerce arıdan birinin vızıltılarında, Çiçek’le minik arının saf dostluğunda saklıdır…

Vızıltı Çiftliği okurları hem duyguların hem de arıların gizemli dünyasına doğru bol vızıltılı bir keşfe çıkarıyor.

Bozcaada’nın en ünlü siması Pakize!
Eğer gittiysen adaya,
bir yaz gününde veya kara kışın göbeğinde,
onu mutlaka görmüş olmalısın üzüm kokulu sokakların birinde.
Henüz görmediysen de üzülme.
Çünkü Pakize bu kitabın içinde.

Gerçek bir Bozcaadalı Pakize. Üstelik ada halkının da sevgilisi. Şimdi onun hikâyesi, Bozcaada’nın tatlı rüzgârıyla çocukların hayal dünyasına taşınıyor…

Bir canlıyı sevmek için onu tanımamız mı gerekir?
Peki ya kalbimiz, daha önce adını hiç duymadığımız bir hayvana bile açıksa?
Umay, dünyadaki tüm hayvanları sevdiğini söylüyordu.
Ama bir gün, arkadaşı Uzay ona öyle sorular sordu ki!
Ay-aylar, tarantulalar, kırışık suratlı yarasalar… Onları da mı seviyordu?
Umay bu hayvanları ne duymuş ne de görmüştü.
O zaman sevgisinden nasıl emin olabilirdi?

Gökçe Gökçeer’in yazdığı, Öznur Kaplan’ın resimlediği Tüm Hayvanları Seven Çocuk, doğayı kucaklamak ve tür ayırmadan hayvanları sevebilmek üzerine sıcacık bir yolculuk.

Hayatta her şey kırılabilir.
Top peşinde koşarken bir vazonun kırılması gibi,
kurduğun hayallerin bir anda hayal kırıklığına dönüşmesi gibi,
sınava yeterince hazırlanmadığında öğretmenin notunu kırması gibi…

Önce canın sıkılır.
Ama sonra fark edersin ki her kırık onarılabilir, iyileşebilir, hatta yeni bir heyecanı beraberinde getirebilir.

Seda Akipek’in şiirsel dili ve Gamze Öztürk’ün zarif çizgileriyle hayatımızdaki “KIRIKLARA” dair umut dolu bir anlatı…