Karşınızda Koko ile Yunyun. Çok sıkı dost iki koyun. Ama hayat bu…
Çok sıkı dostlar da ayrı düşebilir. Bir gün Koko ve Yunyun bile birbirine küsebilir. Tabii çok sıkı dostlar ayrı düştüğü gibi barışmayı da bilir.
Koko ve Yunyun dayanamaz ayrı kalmaya. Alışamazlar birbirlerinin yokluğuna…
Peki, nasıl barışacaklar acaba?
Barışmak zaman ister, adım atmaksa cesaret. Bir gün sorar biri diğerine:
“Arkadaşım, bir bakar mısın?”

Çiçek arılardan çok korkuyordu. Ta ki minik bir arıyla tanışıncaya dek…
Bu tanışmayla korkunun yerini merak aldı, sonra merak yerini sevgiye bıraktı.
Şimdi gözlerini kapat, uzak dağların ardında bir köy hayal et.
Burası Petekli Köy.
Çiçek’le dedesi arıların yaşadığı Vızıltı Çiftliği’ne doğru yürüyor.
Masmavi gökyüzünü dolduran arıların neşe dolu vızıltılarını duyuyor musun?
Eğer sen de arılardan korkuyorsan, korkunu sevgiye dönüştürecek her şey belki de Vızıltı Çiftliği’nde bal üreten binlerce arıdan birinin vızıltılarında, Çiçek’le minik arının saf dostluğunda saklıdır…

Vızıltı Çiftliği okurları hem duyguların hem de arıların gizemli dünyasına doğru bol vızıltılı bir keşfe çıkarıyor.

Küçük bir kız, büyük büyükannesinden
yadigâr kalan bir kaşıkla ne yapmalı sizce?

Onun hatırasını yaşatmak için kaşığı günlük
hayatında kullanmalı mı, yoksa bir çekmecede
sonsuza dek saklamalı mı?

O kaşık, büyük bir sorunun peşine takılan
küçük bir kızın hikâyesini anlatıyor.

Peki, sizce hatıralar nasıl yaşar?

The White Ravens ödüllü Arjantinli yazar Sandra Siemens’in kaleme aldığı, Bea Lozano’nun resimlediği “O kaşık”, küçük bir kıza büyük büyükannesinden yadigâr kalan bir kaşık üzerinden “Sevdiklerimizin anısını taşıyan eşyaları kullanmadan saklamak mı daha doğrudur, yoksa kullandıkça mı onların anılarını yaşatabiliriz?” sorusunu soruyor.